باد موهای زن را
با دریا هماهنگ کرد
و چون لشکری خسته
به سوی غربت اندیشه های دور پناه آورد.
شن ها شاهدی مومن بودند
و ارام بر هم غلتیدند
و زمان، اندیشگی خود را
فراموش کرد
کاش ما هم مثل زمان ،گاهی اندیشیدن را فراموش کنی
کاش ما هم مثل زمان ،گاهی اندیشیدن را فراموش کنی