نه ماه

نه هیچ زیبای دیگری

ازاین پس

چشمهایم را

خیره نخواهد کرد

چون

همیشه به یاد خواهم داشت

غبار نشسته بر

قامتش

به بادی محتاج است

میان گیسوان تو

گل های سپیدی

روییده اند

که نخستین نگاه مان را

در روزی گرم

به یاد می آورند

روزی که

گلها

از چشمان تو

برآمدند:

شرمی

پنهان

در گیسوانت.

سر از زمین بردار

دیار ما

درانتظار نگاه تو

می سوزد.

بیا تا زمین عاشق

بر تنگنای سکوتت

بشکفد

تا زمین، آرزوی دیرینه اش را

باز ببیند

بیا غریب

غربتت دلتنگی

نخواهد داشت، بی شک

سبزینگی حیات

در لابه لای

سنگ فرش

کوچه باغ های

                  اساطیر دور

                              می رویند

و کودکان ِ بازیگوش

برروی آن پا می نهند

و شاد

آسمان را

که دیگر قرمز است

                        می نگرند

امشب آخرین فرصت است
نگذاریم
آدم را از بهشت برانند
اگر من خوابم برد
تو نخواب

تصویرم را در باغچه ای دور

خواهم کاشت

و گیاهانی که از آن

می رویند

نقشی از ارواح اساطیری

خواهند بود

که در سده های دور

به خاطر یک اشتباه کشته شده اند

بیا به آب

به خاک

به آفتاب

فرصت دهیم

بیا کمی

دشت را بنگریم

بیا ببین باد

از لابه لای

برگ های درخت

می گذرد

بیا که اگر نیایی

منظر خورشید

کم کم غروب می کند

بیا ببین

من 

آمده ام.

دلم سنگینی یک برگ را
می شناسد
و تمام
حضور غربت را.

به یاد کدام ستاره ای
ای اندیشۀ پاک
هموارترین پرواز

یادم هست
و خورشیدی که در لا به لای
موهایت لانه کرده است
و من که دست هایم را
به خیال واهی رسیدن
به آسمان پیوند می زنم.

نام آن کبوتر سفید
هنوز یادت هست
سالهاست که در ذهن کودکان
نقش مغشوشی
از آن مانده است

« و مرگ از پنجره های شب آلود
و از درون درختان سیاه
به ما می نگرد. »

شب
از کنار ماه
مغرور گذشت
ماه سنگینی شب را تحمل کرد
و اندیشه کنان دریافت
که شب این بار سنگین تر بود