برای دار بستند

آوردند

بستند

کشتند

مردم رفتند

در چشم هاشان

شوق بود

غم بود

نگاه مات شده بیمار بود

در چشم هاشان فکر بود

غروب بود

و کمی دلتنگی

دار بست باز کردند

جان رفته بردند

او آرام مرد

بی صدا مرد

مردم آرام گرفتند

بی صدا رفتند

در دشت های سر زمینم

در گل های بی شمارش

تو را می خوانم

با پروانه های زرد و سفید و سبزش

باد تو را زمزمه می کند

در برگ های درختان

نام تو حک شده است

گوش کن

رود ها  از دور

صدایت می کنند

ابر ها انتظار مرا می شناسند

می آیند و آرام می روند

من عاشقانه ام را

فریاد می زنم

دست هایم را باز می کنم

سبز می شوم 

و تو از کنار ابر سفید پر باران

مرا می نگری

دست هایم لمس لطیف باران را می شناسد

چشم هایم را می بندم

می بینمت

لبخند می زنی

می روی

اشک هایم ، باران ، دست هایم

می افتند

انتظار

 انتظار

 انتظار …

گفتم

یادم تو را فراموش

 گفتی

یادِ،تو؛ فراموش؟ 

و تو می نویسی مدام

من در صفحه اول دفتر

مانده ام…

خواب مرا می رباید

قلبم درد می گیرد

و چشم هایم باز می ماند

او می آید

دست مرا می گیرد

مرا می برد

به آغاز کودکیم

ندا یی خواهد آمد

و سرانگشتان مرا

جوهری خواهد کرد

گوش کن می آید

از گوشه دلتنگی هایم

از پس کوجه های اختناق

از کمی آن طرفتر

از دالان تنگ معرفت

از دست های پینه بسته عاشقی

او می آید

از وسعت سبز آینه ها

از نگاه کمرنگ کودکان

از همین حوالی

که قلبم درد می گیرد

و چشم هایم باز می ماند