دشت‌هایی که تمام فصل‌های مرا پر می‌کرد

چه زود زرد شد،خشک شد

و من دعا می‌کنم

و فوت می‌کنم

به علف‌هایی که تعظیم کرده‌اند

و فوت می‌کنم

و برگ‌های زرد دلم پرواز می‌کنند

نگاه کن

تنها روی شانه‌های تو آرام می‌گیرند

و تو می‌روی

و با هر گام تو

برگ‌ها فرود می‌آیند

و من دعا می‌کنم

که تو در بازگشت

راه زرد خشک دلم را بنگری

از دَر كه مي‌آيي

دلم پَر مي‌كشد

پَرهايش را قيچي مي‌كنم

سَر جايش مي‌گذارم

مبادا بي‌دل عاشق

سَلامت كنم